Legendy


 

Delio Onnis (ur. 24 marca 1948 r. w Giuliano di Roma we Włoszech) – były argentyński piłkarz i trener, grający na pozycji napastnika. Najlepszy w historii strzelec Ligue 1 (299 goli). Legenda AS Monaco. Urodził się w Giuliano di Roma we Włoszech, ale swoją przygodę z futbolem rozpoczął jako 15-latek w klubie Almagro Buenos Aires. W 1966 zadebiutował w pierwszym zespole tego klubu. Dwa lata później został zawodnikiem Gimnasia y Esgrima La Plata, w której grał przez 3 kolejne sezony. W 1971 wyjechał do Francji, by grać w Stade Reims. Dobra gra i wysokość skuteczność sprawiły, że dwa sezony później został zawodnikiem AS Monaco. W czasie gry w tym klubie dwukrotnie zostawał królem strzelców ligi, w sezonach 1974/1975 i 1979/1980. Zdobył wspólnie z drużyną mistrzostwo ligi w sezonie 1977/1978 i puchar kraju w sezonie 1979/80. W ciągu 7 lat w klubie z Księstwa Monako rozegrał 232 spotkania i strzelił 157 bramek. Następnym jego klubem był Tours FC. Podczas gry w tym zespole dwukrotnie zostawał królem strzelców ligi, w sezonach 1980/1981 i 1981/1982. W 1983 został zawodnikiem klubu SC Toulon, w barwach którego został królem strzelców w sezonie 1983/1984 ex-aequo z Patrice Garandem z AJ Auxerre. Łącznie w 481 spotkaniach rozegranych w Ligue 1 strzelił 299 bramek, co czyni go najlepszym strzelcem w historii ligi. W 1986 zakończył karierę piłkarską. W 1990 roku został trenerem klubu, w którym spędził trzy ostatnie lata swojej kariery, czyli SC Toulon. Pracę zakończył rok później. Od 1992 do 1995 prowadził drużynę Paris FC. W barwach Monaco zdobył 157 goli.

Osiągnięcia:
Mistrzostwo Premier Division (1): 1977/1978
Puchar Francji (1): 1979/1980
Król strzelców Premier Division (5): 1974/1975, 1979/1980, 1980/1981, 1981/1982 i 1983/1984

 

Lucien Cossou (ur. 29 stycznia 1936 w Marsylii) – francuski piłkarz pochodzenia benińskiego, występujący na pozycji pomocnika.

Z zespołem AS Monaco dwukrotnie zdobył Mistrzostwo Francji (1961, 1963) i również dwukrotnie Puchar Francji (1960, 1963). W reprezentacji Francji w latach 1960-1964 rozegrał 6 meczów i strzelił 4 gole. Jego gra w tamtych czasach zadziwiała kibiców Monaco, zawodnik był niezwykle szybki i miał znakomity przegląd pola.

W AS Monaco rozegrał aż 161 spotkań w których strzelił ponad 100 goli. Na swoim koncie w zespole Les Asemistes miał również ponad 80 asyst, co czyniło go niewątpliwie najlepszym pomocnikiem w klubie.

W reprezetancji Francji rozegrał 6 spotkań w których strzelił 4 gole. W późniejszym czasie ze względu na problemy polityczne nie wystąpił już więcej w reprezentacji Francji.

 

Jean Petit (ur. 25 września 1949 w Tuluzie) – były francuski piłkarz występujący na pozycji pomocnika. Obecnie asystent Claudio Ranieriego w AS Monaco.

Petit jako junior grał w zespołach Toulouse FC oraz Luchon. W 1969 roku trafił do drugoligowego AS Monaco. W 1971 roku awansował z klubem do ekstraklasy. W 1972 roku powrócił z nim do drugiej ligi, ale w 1973 ponownie awansował do ekstraklasy. W 1978 roku Petit zdobył z zespołem mistrzostwo Francji. W 1980 roku wygrał z nim rozgrywki Pucharu Francji, po pokonaniu w jego finale 3:1 zespołu US Orléans. W 1982 roku ponownie zdobył z klubem mistrzostwo Francji. W tym samym roku zakończył karierę.

W reprezentacji Francji Petit zadebiutował 8 października 1977 w zremisowanym 0:0 towarzyskim meczu ze Związkiem Radzieckim. W 1978 roku został powołany do kadry na Mistrzostwa Świata. Zagrał na nich w wygranym 3:1 meczu z Węgrami. Z tamtego turnieju Francja odpadła po fazie grupowej. W latach 1977-1980 w drużynie narodowej Petit rozegrał w sumie 12 spotkań i zdobył jedną bramkę.

Youri Djorkaeff (ur. 9 marca 1968 w Lyonie) – były francuski piłkarz, grający na pozycji ofensywnego pomocnika, wraz z reprezentacją Francji zdobył mistrzostwo świata 1998 oraz mistrzostwo Europy 2000. Ojciec piłkarza, Jean Djorkaeff występował w reprezentacji Francji na Mistrzostwach Świata 1966, prowadził również reprezentację Armenii. Był pierwszym francuskim piłkarzem występującym w amerykańskiej lidze.

Djorkaeff jest Francuzem z korzeniami ormiańskimi (po linii matki) oraz kałmucko-polskimi (ze strony ojca). Bogatą karierę klubową rozpoczynał w 1984 we francuskim klubie Grenoble Foot 38. W 1989 roku został zawodnikiem klubu Ligue 1 RC Strasbourg, zaś w 1990 słynnego AS Monaco. Tam grał przez 5 lat, a w 1994 został królem strzelców Ligue 1 z 20 bramkami na koncie. W 1995 roku przeniósł się do Paris Saint-Germain, jednak tutaj nie zagrał zbyt długo, gdyż już w 1996 podpisał kontrakt z gigantem włoskiej Serie A Interem Mediolan. W Interze występował do 1999, kiedy to wyjechał do Bundesligi, do klubu 1. FC Kaiserslautern. W 2002 roku zaskoczył wszystkich podpisując kontrakt z cieszącym się sławą z powodu brutalnej i mało wytrawnej gry angielskim klubem Premier League Bolton Wanderers. Djorkaeff zdołał jednak odmienić oblicze gry klubu w czasie dwóch sezonów tam spędzonych. W 2004 roku został sprzedany do Blackburn Rovers, skąd jednak odszedł po rozegraniu zaledwie trzech meczów. W lutym 2005 podpisał kontrakt z klubem Major League Soccer New York/New Jersey MetroStars, stając się pierwszym francuskim piłkarzem w amerykańskiej lidze. W 2005 wybrano go MVP ligi, w której zdobył 10 goli i zaliczył 7 asyst.

Do osiągnięć międzynarodowych Youriego Djorkaeffa należą Puchar Zdobywców Pucharów, zdobyty z Paris Saint-Germain w 1996 oraz Puchar UEFA z Interem Mediolan w 1998 roku. Wraz z drużyną narodową zdobył tytuł mistrza świata i Europy, grał również na Mistrzostwach Europy 1996 oraz na Mistrzostwach Świata 2002. Dla reprezentacji Francji zagrał 82 razy i zdobył 28 bramek.

30 października 2006 roku zakończył sportową karierę.
Sonny Anderson da Silva Nilmar (ur. 19 września 1970 w Goiatubie) – były brazylijski piłkarz występujący na pozycji napastnika. W przeszłości grał w takich zespołach jak Olympique Marsylia, AS Monaco, FC Barcelona i Olympique Lyon. Karierę zakończył w 2006 roku w katarskim klubie Al-Gharrafa. 11 maja 2007 roku w Lyonie odbył się towarzyski mecz jubileuszowy Andersona pomiędzy Olympique Lyon i drużyną złożoną z przyjaciół piłkarza, który zakończył się wynikiem 3:5. Anderson zagrał w obydwu drużynach po 45 minut, a dla zespołu swoich przyjaciół strzelił hat-tricka. Obecnie pracuje jako asystent trenera w klubie Neuchâtel Xamax.

W AS Monaco jego gra była uważana za jedna z najlepszych w jego karierze klubowej. W AS Monaco rozegrał ponad 91 spotkań i strzelił ponad 51 goli.

Drużynowe:
Mistrz Brazylii 1989 z Vasco da Gama
Mistrz Szwajcarii 1994 z Servette Genewa
Mistrz Francji: 1997 z Monaco, 2002 i 2003 z Lyonem
Mistrz Hiszpanii 1998 i 1999 z Barceloną
Superpuchar Europy 1997 z Barceloną
Puchar Króla 1998 z Barceloną
Puchar Ligi Francuskiej 2001 z Lyonem
Superpuchar Francji 2002 z Lyonem
Puchar Intertoto 2004 z Villarrealem
Indywidualne:
Król strzelców ligi szwajcarskiej 1993
Król strzelców ligi francuskiej 1996, 2000 i 2001
Król strzelców ligi katarskiej 2005

Jean-Luc Ettori (ur. 29 lipca 1955 roku w Marsylii) były francuski bramkarz, który całą karierę spędził w AS Monaco. W latach 1980-1982 dziewięciokrotnie wystąpił w reprezentacji Francji. Brał udział w Mistrzostwach Świata w 1982 roku.
Onnis zapisał się w kartach historii jako najlepszy bramkarz w swojej kategorii wiekowej, był obdarzony niesamowitym refleksem. W historii samego klubu jest uważany za najlepszego bramkarza.
 
 
 

Manuel Marcel Amoros (ur. 1 lutego 1962 w Nîmes) – były francuski piłkarz, występujący na pozycji obrońcy. Z reprezentacją Francji zdobywca mistrzostwa Europy w 1984 roku i brązowego medalu Mistrzostw Świata 1986. Od 2010 roku jest selekcjonerem reprezentacji Komorów.

W drużynie narodowej zadebiutował w wieku dwudziestu lat 23 lutego 1982 roku w towarzyskim meczu z Włochami. Kilka miesięcy później selekcjoner Michel Hidalgo włączył go do kadry jadącej na mistrzostwa świata. W 1984 roku 22-letni Amoros miał być liderem formacji defensywnej Trójkolorowych w czasie mistrzostw Europy, ale już w pierwszym meczu – z Danią – otrzymał czerwoną kartkę. Zastąpił go Jean-François Domergue, który właśnie wtedy przeżywał swoje najlepsze piłkarskie dni. W efekcie Amoros zagrał jedynie 105 minut w czasie tego turnieju. Dwa lata później był już podstawowym zawodnikiem drużyny narodowej, która na Mundialu 1986 zdobyła brązowy medal.

W latach 1982-1992 w reprezentacji rozegrał 82 mecze i strzelił 1 gola.

Sukcesy:
mistrzostwo Francji 1982 i 1988 oraz Puchar Francji 1985 z AS Monaco
mistrzostwo Francji 1990, 1991 i 1992, finał Pucharu Francji 1991 oraz finał Pucharu Mistrzów 1991 z Olympique Marsylia
mistrzostwo Europy 1984, III miejsce na Mundialu 1986 oraz IV miejsce na Mundialu 1982 z reprezentacją Francji
W pierwszej lidze francuskiej rozegrał 429 meczów.

 

Michel Hidalgo (ur. 22 marca 1933 w Leffrinckoucke), francuski były piłkarz, obecnie trener piłkarski, były selekcjoner reprezentacji Francji, którą doprowadził do mistrzostwa Europy w 1984 roku. Hidalgo urodził się i wychował w Normandii, gdzie rozpoczynał swoją karierę piłkarską. W 1952 zdobył z klubem US Normande mistrzostwo Normandii juniorów. W tym samym roku został s
przedany do Le Havre AC, skąd trafił do czołowego wówczas klubu Ligue 1 Stade de Reims, z którym zdobył w 1955 mistrzostwo Francji, zaś w 1956 wystąpił w finale pierwszej edycji Pucharu Europy Mistrzów Krajowych, w którym strzelił nawet bramkę, jednak jego drużyna przegrała 4:3 z Realem Madryt.

 

W 1957 został zawodnikiem AS Monaco, z którym dwukrotnie wywalczył mistrzostwo Francji {1961 i 1963) oraz Puchar Francji (1960-1963). W 1962 rozegrał swój jedyny mecz w reprezentacji narodowej, zaś w 1966 zakończył karierę piłkarską i zajął się trenowaniem.

Hidalgo rozpoczynał karierę trenerską od pracy z rezerwami AS Monaco. 27 marca 1976 zastąpił Stefana Kovacsa na stanowisku trenera reprezentacji Francji. Hidalgo stworzył jedną z najlepszych drużyn w historii Francji, występował u niego m.in. Michel Platini. Pod wodzą Hidalgo drużyna narodowa grała w półfinale Mistrzostw Świata 1982, gdzie uległa w meczu o 3. miejsce Polsce 2:3. W 1984 wywalczył z drużyną narodową mistrzostwo Europy po finale z Hiszpanią. Po tym sukcesie zastąpił go Henri Michel, zaś Hidalgo został dyrektorem technicznym federacji piłkarskiej. W latach 1986-1991 był menedżerem klubu Olympique Marsylia. Z posady zrezygnował i zajął się pracą w telewizji, był m.in. ekspertem w programie „Demain c’est foot”. W 2004 objął na krótko reprezentację Konga.
 

David Trezeguet (ur. 15 października 1977 w Rouen) – francuski piłkarz argentyńskiego pochodzenia. Występuje na pozycji napastnika w Pune City. Jest synem byłego argentyńskiego piłkarza Jorge Trezegueta, który grał we Francji, gdy urodził się David. Młody Trezeguet dorastał i zaczynał karierę w ojczystym kraju swojego ojca. Od 2000 roku żonaty z Beatrice, z którą ma syna Aarona.

Po wyjeździe z Argentyny grał w AS Monaco, w którym zaczynał wielką karierę. Stworzył w tym klubie świetny atak z Thierrym Henry, będący później podporą francuskiej kadry narodowej. W 2000 roku odszedł do Juventusu, w którego barwach występował przez dziesięć lat, tworząc znakomity duet z kapitanem Juventusu – Alessandro Del Piero.

Z tym klubem trzykrotnie zdobył mistrzostwo Włoch i zagrał w przegranym finale Ligi Mistrzów z Milanem w 2003, kiedy to nie wykorzystał rzutu karnego. 28 sierpnia 2010 roku za porozumieniem stron rozwiązał kontrakt z Juventusem.

30 sierpnia 2010 roku piłkarz podpisał kontrakt z Hércules Alicante. W grudniu 2011 podpisał dwuletni kontrakt z drugoligowym wówczas River Plate.

W 2013 roku został wypożyczony na rok do Newell’s Old Boys. 2 listopada David zdobył swoją 300 i 301 bramkę w karierze. Trezeguet zdobył oba gole w końcowym kwadransie spotkania z Colón. Jego zespół przegrywał już 0:2, ale dzięki skuteczności Francuza zremisował 2:2 i uratował jeden punkt.

Z reprezentacją Francji wygrał mundial w 1998 i Mistrzostwa Europy w 2000 (strzelił złotego gola w dogrywce finałowego meczu z Włochami). Wystąpił też na mundialu w 2002 i na Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2004, ale tam nie odniósł już ze swoją kadrą sukcesów. Na mundialu w Niemczech wraz z reprezentacją Francji dotarł do finału, gdzie, w meczu z Włochami nie trafił karnego w konkursie „11”. W marcu 2004 znalazł się na liście 125 piłkarzy stulecia FIFA.

Wkrótce biografie:
Thierry Henry
Fabien Barthez
Lucas Bernardi
Flavio Roma
Ludovic Giuly
Fernando Morientes
Patrice Evra
Gael Givet
Lilian Thuram
Victor Ikbeba
Jurgen Klinsmann
Marco Simone
Marcelo Gallardo
Claude Puel

Dodaj komentarz

Your email address will not be published. Required fields are marked *